Mity o jąkaniu. Mit pierwszy: Jąkanie jest wadą wymowy. Mit drugi: Jąkanie jest uwarunkowane genetycznie. Mit trzeci: Jąkanie jest wrodzone. Mit czwarty: Z jąkania się wyrasta. Mit piąty: „Jąkanie buduje się na stresie”. Mit szósty: Jąkania nie da się całkowicie wyleczyć. Mit siódmy: Problemy psychologiczne powodują jąkanie. dr Mieczysław Chęciek – od wielu lat pracuje jako logopeda i doradca metodyczny w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej i Powiatowym Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli w Wodzisławiu Śląskim. Prowadzi również Specjalistyczne Centrum Terapii Jąkających Się w Wodzisławiu Śląskim. Od wielu lat jest wykładowcą w zakresie diagnozy i z podejściem terapeutycznym stosowanym przez nie w rzymskim Centrum Terapii Jąkania – CRC-Balbuzie będzie zapewne inspirującą lekturą dla wielu polskich czy-telników. W artykule opisana została interesująca autorska metoda zróżnicowanej terapii jąkania z wykorzystaniem sztuki. Proszę zwrócić uwagę na to, że dziecko jąka (się) nie dlatego, że ma trudności z rodzicami tylko dlatego, że ma predyspozycje do jąkania. W przypadku dzieci jąkanie przede wszystkim jest problem dla rodziców. Małe dzieci na ogół nie są na tyle refleksyjne żeby postrzegać jąkanie w kategorii problem. Metoda Mini-Kids w terapii jąkania wczesnodziecięcego - studium przypadku / Aleksandra Boroń, Peter Schneider.// W: Zaburzenia płynności mowy. - Gdańsk : "Harmonia Universalis", 2018. - S. 175-191; Metoda naturalnego rytmu mowy w terapii osób jąkających się / Tomasz Woźniak.// W: Metody terapii logopedycznej. Na jąkanie nie ma lekarstwa ani zabiegu, który wyeliminowałby to zaburzenia. Można jednak skutecznie je leczyć odpowiednią terapią - przypominają specjaliści z okazji obchodzonego 22 października Światowego Dnia Osób Jąkających się. ETAPY RODZINNEJ TERAPII JĄKANIA Praca logopedyczna w grupie. Praca w grupie • wykształcenie nawyku swobodnego wyodrębniania dźwięków, wypowiadania sylab z gestem i spokojem • algorytm mowy synchronizowanej z gestem, doskonalenie intonacji • akceptacja grupy-pozyskanie pewności siebie, sprawdzenie się w działaniu i swobodnym Centrum Zdrowia w Mikołowie | 422 obserwujących na LinkedIn. Po pierwsze pacjent… | Po pierwsze pacjent… Misją Centrum Zdrowia w Mikołowie Sp. z o.o. jest zapewnienie każdemu pacjentowi kompleksowej opieki zdrowotnej przy zastosowaniu skutecznych metod diagnostycznych i terapeutycznych oraz efektywnym wykorzystaniu zasobów Spółki. Naczelna wartość, która nam przyświeca od Uczestnicy terapii w trakcie 2-tygodniowego turnusu w Centrum Terapii Jąkania podczas ćwiczeń oddechowych, relaksacyjnych i fonacyjnych. Terapia 30.06. - 12.07.2014 r. W naszym Ośrodku terapia jąkania prowadzona jest w początkowej fazie jako dwutygodniowy pobyt, podczas którego pacjent rozpoczyna naukę swojej nowej, płynnej mowy. 442 views, 5 likes, 0 loves, 2 comments, 0 shares, Facebook Watch Videos from Artysta Mowy-Centrum Terapii i Rozwoju Aleksandra Jastrzębowska-Jasińska: vf7MJ8. Szkoła Nowej Mowy organizuje treningi stacjonarne oran kursówgrupowe – grupy od 7 osób + osoby towarzyszące. W trybie grupowym poznaje techniki metodą wykładową, charakteryzują się bardzo spokojną dynamiką. W tej formie odnajdą się osoby preferujące bardziej słuchanie niż mówienie. indywidualny: w tym trybie każdy kursant (max 3 osoby w tygodniu) ma stworzony dla siebie plan treningu z którego „rozlicza się z trenerem”. Trener przez cały cykl zajęć nadzoruje proces treningu. Stymulacja mowy odbywa się przez cały czas zajęć. Preferowany dla osób mających dużo do powiedzenia, lubiących mówić lub dla osób chcących rozwinąć słownictwo i jakość kursówIndywidualne, stopniowo zespołowe, terminy ustalane na bieżąco, koszty od 7000 zł zależne od planu treningowego i celów. To intensywny trening nowej mowy dla osób chętnych zakończyć rozdział jąkania i bloków mowy, główna uwaga na praktyczne używanie jej w realnych sytuacjachczas trwania: zależny od wariantu treningu od 3 do 18 dni, roboczychPo kilku dniach uczeń jest w stanie mówić spokojnie bez jąkania i bloków od 3500zł, najbliższe terminy sierpień 2024(dla osób chcących spróbować działania nowej mowy, dowiedzieć się jak działa mechanizm esbs oraz zmienić przekonania do pokonania problemu jąkania i bloków mowy)Proces upłynniana zależny jest od dynamiki treningu i zaangażowania kursanta. Trener w trackie treningu aktualizuje plan dalszego rozwoju Nowej Mowy. Bardzo podobnie jak ma to miejsca w sporcie oraz nauce języków obcych metodą ON-LINEprzez internet: 500zł/ sesję (50-60min) W leczeniu jąkania konieczna jest tylko żmudna i czasami długotrwała terapia, bo na tę dolegliwość nie ma żadnej pigułki - przypominają specjaliści z okazji obchodzonego 22 października Światowego Dnia Osób Jąkających się. Symbolem tego dnia stała się turkusowa wstążka. Jąkanie, czyli powtarzanie sylab i głosek, występuje u 4 proc. osób dorosłych i 6 proc. dzieci. W Polsce liczbę jąkających ocenia się ponad 500 tys. Przeważają chłopcy - na dziesięć osób jąkających jest dziewięciu chłopców i jedna dziewczyna. - Wady wymowy, w tym również jąkanie się, występują odkąd ludzie zaczęli się porozumiewać - powiedział PAP Dawid Tomaszewski, autor książki "Światełko w tunelu", który przez 20 lat sam zmagał się z uporczywym jąkaniem. Brał udział w terapiach jąkania polskich i zagranicznych specjalistów. Wyleczył się jąkania i sam zaczął leczyć osoby jąkające się w Centrum Terapii Jąkania w Mikołowie. Z jego doświadczeń wynika, że u niektórych osób jąkanie to jedynie lekki, wręcz kosmetyczny defekt. Taka osoba mówi bardzo szybko, powtarza co jakiś czas sylaby lub głoski. Inni próbują ukryć swój defekt. - Używają wszystkich możliwych sposobów, żeby zamaskować jąkanie, np. stosują zamianę słów, wstawianie innych wyrazów lub dźwięków ułatwiających start mowy, wyręczają się innymi osobami lub w ogóle unikają rozmowy - podkreśla Tomaszewski. Niektóre osoby z powodu jąkania się wycofują się z wszelkich kontaktów z ludźmi. Bo człowiek zaczyna się jąkać na widok drugiej osoby, w sytuacji społecznej. I na tym polega trudność jąkających się osób. Jąkanie pojawia się zwykle między 4. a 8. rokiem życia. - Zaczyna się od niewinnie wyglądających zacięć, które stopniowo przekształcają się w siłową tłocznię dźwięków. W płucach czuje się próżnię, jakby kości klatki piersiowej zasysały się do środka. Tajemniczość jąkania polega na tym, że objawy te nie występują ciągle. Sam miałem momenty, gdy mówiłem zupełnie płynnie, jakbym nigdy się nie jąkał. W towarzystwie znanych mi osób, jąkanie nie miało do mnie dostępu - wyjaśnia autor książki "Światełko w tunelu". Jąkanie nie jest jedynie zakłóceniem funkcjonowania aparatu mowy, z nadmiernym napięciem mięśni oddechowych, fonacyjnych i artykulacyjnych. Z badań wynika, że mózg osób jąkających przetwarza informacje w inny sposób, niż mózg osób płynnie mówiących, nawet gdy tylko myślą one o mówieniu, a nie mówią. Logopedzi przekonują, że jąkanie jest przede wszystkim skomplikowanym zaburzeniem komunikacji o podłożu zarówno psychicznym, jak i neurologicznym. - Jąkający się często mówią, że przed rozpoczęciem mowy czują szybkie tętno, pocenie, natłok myśli, traktują zwykłą rozmowę jak wystąpienie w telewizji - dodaje Tomaszewski. - Wypowiadane zdania często układane są z prostego słownictwa, przez co wypowiedzi brzmią bardzo prymitywnie. Taka osoba często jest uważana za niewykształconą lub niewychowaną. Zająknięcia są zapamiętywane przez jąkającego się jako jego wewnętrzna porażka. Takie doświadczenia sprzyjają powstawaniu dużego niepokoju przed rozpoczęciem i w trakcie mówienia. Jąkanie, z pomocą logopedy, można jednak wyleczyć. Pierwsze terapie dla jąkających stosowano już w starożytności. - Grecki mówca - Demostenes ćwiczył wymowę wkładając kamyki do ust i recytując poezję. Polecano także nacierać język cebulą oraz ziołami. Kiedy zrozumiano mechanizmy tworzenia się mowy, specjaliści polecali ćwiczenia oddechowe, ćwiczenia języka, głośnego czytania itp. Wykonywano także operacje języka bez znieczulenia podcinając wędzidełko lub usuwając fragmenty tkanki" - przypomina Dawid Tomaszewski. Tworzymy dla Ciebie Tu możesz nas wesprzeć. 22 października obchodzimy Światowy Dzień Osób Jąkających Się. Ten problem naświetlił świetny oscarowy angielski film "Jak zostać królem"Czy znasz kogoś, kto się jąka? Nawet jeśli tak, to pewnie jest to osoba z twojej najbliższej rodziny albo taka, którą poznałeś dawno temu. Bo tacy ludzie unikają kontaktów z innymi, obracają się tylko w gronie sprawdzonych znajomych, rodziny. - Ci, którzy nie mogą z siebie wydobyć ani słowa, często w ogóle nie wychodzą z domu. Dla ciężko jąkającego się zakupy są na takim samym poziomie stresu jak dla niejąkającego się wystąpienie przez 3 tysiącami osób - mówi Dawid Tomaszewski, współzałożyciel (razem z Henrykiem Czichem, znanym z zespołu Universe) Centrum Terapii Jąkania w Mikołowie. Dawid sam kiedyś się jąkał. Należał do najcięższych przypadków. Pomogła mu terapia u rosyjskiej prof. logopedii Lilii Arutyunian. Teraz sam uczy innych jąkających się mówić od nowa. W terapii wykorzystuje nowoczesne metody, np. amerykański program komputerowy - system do analizy fal mózgowych, dzięki któremu można ćwiczyć koncentrację i stan zaczyna się zwykle w dzieciństwie, znacznie częściej dotyczy chłopców niż dziewczynek. Czy to choroba?- Jąkanie to nawyk nie mówienia zgodnie z naturą. Jest ciągłym stanem patologicznym mowy, która nie spełnia określonych reguł. Przy jąkaniu się nie ma zwykle żadnych zmian fizjologicznych w narządzie mowy, w krtani, czy układzie oddechowym - mówi Tomaszewski. W sobotę 20 października 2012 r. w Auli Wydziału Teologii Uniwersytetu Śląskiego przy ul. Jordana 18 w Katowicach odbędzie się Ogólnopolska Konferencja Naukowa "Świat, który rozumie jąkanie (ISAD)". Początek o godz. Udział jest bezpłatny. W programie wykłady "Środowiskowe wsparcie dziecka jąkającego się - w przedszkolu i szkole", "Rola grup samopomocy dla osób jąkających się" oraz warsztaty z udziałem osób jąkających się. Michał Mroczek, 19-latek z Bukowej Wielkiej w woj. lubelskim, w mikołowskim Centrum Terapii Jąkania nauczył się mówić od nowaMieszkam w małej miejscowości, skończyłem zawodówkę jako mechanik pojazdów samochodowych, teraz uczę się w weekendy w liceum. W ciągu tygodnia pomagam mamie przy tytoniu. Dokładnie pamiętam, kiedy zacząłem się jąkać. To było w czwartej klasie podstawówki. Nie było to związane z żadnymi traumatycznymi wydarzeniami. Po prostu się stało. W podstawówce i gimnazjum jąkanie nie było dla mnie wielkim problemem. Ale jak poszedłem do średniej szkoły, to koledzy trochę się ze mnie śmiali. Miałem kolegę w klasie, który też się jąkał. Zżyliśmy się. On się jąkał, ja się jąkałem, było nam dobrze. Gdy nauczycielka wzywała mnie do odpowiedzi, czasami po prostu mówiłem, że jestem nieprzygotowany, mimo że znałem odpowiedź na pytanie. Zacinałem się, gdy mówiłem szybko albo w nerwach. Nauczyciele wiedzieli, że się jąkam, ale nie traktowali mnie ulgowo. Powtarzałem wyrazy albo ciężko mi było w ogóle zacząć wypowiedź. Czułem stres, byłem spięty w środku. Zacinałem się głównie na spółgłoskach. Chodziłem kilka lat do logopedy, ale prawie nic to nie dało. Z dziewczynami też miałem problem, w ogóle nie byłem śmiały. Przyjechałem na terapię do Mikołowa, bo chciałem się pozbyć jąkania. Obejrzałem w telewizji odcinek programu "Top Model", w którym występowała dziewczyna wcześniej jąkająca się. Ona opowiadała, że była na terapii w Mikołowie, która bardzo jej pomogła. Interesuję się muzyką, gram od 4 latach na klawiszach, chciałbym grać w zespole, na weselach. Byłem nawet rok w szkole muzycznej. Żeby zabawiać ludzi, trzeba mówić płynnie. Dlatego postanowiłem uporać się z jąkaniem. Jeśli nie muzykiem, to chciałbym być kierowcą ciężarówek, jak mój tata.*Wypadek w Kozach. 20-latka zażyła amfetaminę i zabiła na przejściu dla pieszych dwóch chłopców ZDJĘCIA I WIDEO*Budowa dworca w Katowicach: Hala, perony ZDJĘCIA i WIDEO*Przewozy Regionalne umierają w woj. śląskim [ZDJĘCIA] SPRAWOZDANIE Z IV OGÓLNOPOLSKIEJKONFERENCJI NAUKOWEJ – który rozumie jąkanie (ISAD)(The World That Understand Stuttering). 21 października 2011r. z okazji Światowego Dnia Jąkających się odbyła się IV Ogólnopolska Konferencja Naukowa Świat, który rozumie jąkanie (ISAD)(The World That Understand Stuttering). Organizatorami konferencji byli: Dziekan Wydziału Filologicznego UŚ w Katowicach Dziekan Wydziału Teologicznego UŚ w Katowicach Studia Podyplomowe Kwalifikacyjne Logopedii i Medialnej Emisji Głosu UŚ w Katowicach Specjalistyczne Centrum Terapii Jąkania w Wodzisławiu Śląskim Instytut Języka Polskiego UŚ w Katowicach Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Logopedycznego w Lublinie Śląski Oddział Polskiego Towarzystwa Logopedycznego w Katowicach W spotkaniu, którego celem była popularyzacja wiedzy na temat jąkania oraz różnorodnych aspektów terapii osób z dysfluencją mowy uczestniczyły osoby jąkające się i ich bliscy, nauczyciele, studenci oraz otwarcia konferencji dokonali: prof. zw. dr hab. Marian Kisiel (Wydział Filologiczny UŚ w Katowicach), ks. dr hab. Leszek Szewczyk (Wydział Teologiczny UŚ w Katowicach), dr Olga Przybyla( Studia Podyplomowe Kwalifikacyjne Logopedii i Medialnej Emisji Głosu UŚ w Katowicach), dr Mieczysław Chęciek (Specjalistyczne Centrum Terapii Jąkania w Wodzisławiu Śląskim). Pierwsza część konferencji poświęcona została na rozważaniateoretyczne. Jako pierwszy głos zabrał dr Mieczysław Chęciek (Specjalistyczne Centrum Terapii Jąkania w Wodzisławiu Śląskim, Wyższa Szkoła Ekonomii, Turystyki i Nauk Społecznych w Kielcach) autor Zmodyfikowanego Programu Psychofizjologicznej Terapii Jąkających się oraz organizatorIntensywnych Programów Terapeutycznych dla Dzieci, Młodzieży i Dorosłych Jąkających Się oraz ich Rodziców / Opiekunów / Osób Towarzyszących. W swoim wystąpieniupt.: Terapia osób jąkających się w ujęciu interdyscyplinarnym zwrócił uwagę na wieloaspektowość zaburzeń płynności mówienia i złożoność procesu terapeutycznego. Kolejny raz podkreślił rolę najbliższego środowiska - osób wspierających terapię jąkających się. W czasie wystąpienia prezentował i omawiał nagrania pacjentów (diagnozy, wystąpienia, fragmenty zajęć) obrazujące przebieg i efekty stosowanych zabiegów terapeutycznych. W referacie Ks. dr Stanisław Wilczewski – Mistrz Terapii Jąkania, Katowiczanin z wyboru dr Ida Szwed (Uniwersytet Śląski w Katowicach) przybliżyła sylwetkę ks. dra Stanisława Wilczewskiego, który urodził się 26 kwietnia 1886 we Wrocławiu. W 1904 roku otrzymał świadectwo dojrzałości w Friedrichsgymnasium w Berlinie i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Uczęszczał również na wykłady z językoznawstwa polskiego i działał w Kółku Polskim. W 1909 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W latach 1910-1914 pełnił funkcję wikarego w Kościele św. Mikołaja w Raciborzu. W tej dużej, gotyckiej świątyni zwrócił uwagę na fatalne warunki akustyczne panujące podczas głoszenia kazań. Pogłos odbijanych od ścian wypowiedzi powodował niepełną ich zrozumiałość przez wiernych, zgromadzonych w świątyni. Przynosił też kapłanom znaczny dyskomfort głosowy i emocjonalny. Ten fakt stał się w dużym stopniu przyczyną zainteresowania się ks. Wilczewskiego fonetyką akustyczną. Z pracą duszpasterską łączył działalność kulturalno-oświatową w Kongregacji Młodzieży Męskiej i Żeńskiej. Intensywna praca głosem spowodowała u niego fonastenię. Chcąc pomóc sobie i innym, podjął studia z fonetyki eksperymentalnej i filologii na uniwersytecie w Hamburgu oraz w Państwowym Laboratorium Fonetycznym, zakończone w 1921 roku doktoratem: „Phonoposotische und Phonotopische Untersuchungen von Lippenlauten” (Hamburg 1922). Specjalizował się w fizjologii wytwarzania głosu i leczeniu zaburzeń głosu i mowy. Równocześnie prowadził zajęcia z fonetyki i higieny mowy z księżmi i klerykami. Po plebiscycie w 1921 roku zamieszkał w Katowicach. Włączył się do organizowania polskiego szkolnictwa i podjął pracę w Gimnazjum Klasycznym im. A. Mickiewicza. Krzewił kulturę polską, zakładał i prowadził teatry żywego słowa. W 1atach 1925-1927 w celu doskonalenia warsztatu logopedycznego i kaznodziejstwa podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim z zakresu psychologii mowy i homiletyki. Od 1927 roku był wykładowcą w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Mysłowicach, a w latach 1930-1938 również w Zakładach Kształcenia Nauczycieli w Pszczynie, Nowej Wsi (Wirek), w Tarnowskich Górach oraz w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Katowicach. Uczył metod zapobiegania schorzeniom narządu głosu u osób pracujących głosem i estetyki mowy. W 1927 roku założył w Katowicach, Instytut Fonetyczny - Poradnię Logopedyczną. Leczył fonastenię, wypracował metody usuwania wad wymowy a zwłaszcza jąkania. Wydział Zdrowia Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach oraz Podyplomowe Studium Logopedii Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie zlecały mu również prowadzenie kursów dokształcających dla logopedów. Był członkiem Polskiego i Międzynarodowego Towarzystwa Logopedycznego. Wygłaszał referaty na międzynarodowych kongresach fonetyczno-logopedycznych w Bonn (1930), w Amsterdamie (1932) i licznych sympozjach logopedycznych w Polsce. W uznaniu zasług w 1975 roku przyznano mu „Śląską nagrodę im. J. Ligonia". Mimo iż w 1967 roku przeszedł na emeryturę, logopedią i kaznodziejstwem zajmował się do śmierci. Zmarł 12 czerwca 1980 w Katowicach. Pasja, z jaką podejmował się pracy z pacjentami ks. dr Stanisław Wilczewski jest wzorem dla wielu terapeutów również dziś. A wiedza, umiejętności i doświadczenie stanowią dziedzictwo, o którym nie powinni zapominać współcześni logopedzi. Ks. dr hab. Leszek Szewczyk (Uniwersytet Śląski w Katowicach)w swoim wystąpieniu: Księdza Wilczewskiego troska o jakość słowa (kaznodziejskiego) zwrócił uwagę na inny aspekt pracy ks. dra Stanisława Wilczewskiego, który poza pracą duszpasterską i terapeutyczną wykładał fonetykę pastoralną, najpierw w Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie, a później również w seminariach częstochowskim i krakowskim. Uczył przyszłych kapłanów higieny głosu, estetyki mowy, komunikatywnego z wewnętrznym zaangażowaniem i przeżyciem głoszenia Słowa Bożego oraz akcji kaznodziejskiej. Przygotowywał wykładowców fonetyki pastoralnej dla kilku seminariów duchownych diecezjalnych i zakonnych. Znany był również, jako wybitny mówca i kaznodzieja. W 1929 roku, jako jeden z pierwszych głosił kazania w Polskim Radio. Cykl kazań radiowych „Pius XI i wielcy jego imiennicy na Stolicy Piotrowej” został wydany drukiem (Katowice 1929). Jako założyciel Kółka Homiletycznego i jego długoletni prezes (1932-1939) przyczynił się do rozwoju kaznodziejstwa w diecezji katowickiej. Kolejną prezentację pt.: Z historii Polskiego Związku Jąkających się oraz Światowego Dnia Osób Jąkających się (International Stuttering Awareness Day, ISAD)zaprezentowałamgr Katarzyna Robakowska-Ploch (Poradnia Psychologiczno - Pedagogiczna w Świętochłowicach). W swoim wystąpieniu przedstawiła historię oraz zasady funkcjonowania samopomocowych grup osób jąkających się - Klubów „J”. Obecnie Kluby funkcjonują w ośmiu miastach Polski (Katowice, Kraków, Lublin, Olsztyn, Radom, Warszawa, Toruń i Wrocław). Organizują spotkania, w czasie których członkowie udzielają sobie wzajemnego wsparcia, dzielą się wiedzą i doświadczeniami związanymi z terapią. Prowadzą również akcje popularyzujące wiedzę na temat jąkania. Następnie dr Katarzyna Węsierska (Uniwersytet Śląski w Katowicach)w wystąpieniu pt.; Jąkanie w sieci dokonała analizy sposobów przedstawiania problemów jąkania się w Internecie. Zaprezentowała szereg faktów i mitów, na które można się natknąć surfując w sieci. Podkreśliła, że „Jąkanie to skomplikowane zjawisko. Nie ma jednej prostej przyczyny, nie ma jednej uniwersalnej metody terapii!” a „Skuteczna terapia jest wypadkową motywacji, poświęcenia, zaangażowania, odwagi, cierpliwości i... zrozumienia!” ( Przedstawiła również adresy polsko- i anglojęzycznych stron internetowych, na których można znaleźć rzetelne informacje na temat omawianych problemów. Tuż przed przerwą głos zabrała dr Olga Przybyla (Uniwersytet Śląski w Katowicach)i zaprezentowała temat: Network for Tuning Standards & Quality of Educ. progs. for SLT in Europe (NetQues) omawiając postępy nad opracowaniem jednolitych standardów kształcenia logopedów w krajach Unii Europejskiej. Po przerwie terapeuci współpracujący z dr Mieczysławem Chęćkiem w INTENSYWNYCH PROGRAMACH TERAPEUTYCZNYCH DLA DZIECI, MŁODZIEŻY I DOROSŁYCH JĄKAJĄCYCH SIĘ przedstawili referaty dotyczące praktycznych aspektów terapii jąkania. Jako pierwszy wystąpił mgr Tomasz Brawański (Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Cieszynie, SCTJ w Wodzisławiu Śląskim) z referatem pt.: Wykorzystanie zjawiska opóźnionego sprzężenia zwrotnego w procesie terapii osób jąkających. W swoim wystąpieniu omówił zastosowanie korektora „Echo”, którego działanie zostało oparte na metodzie „Echo” profesora B. Adamczyka (B. Adamczyk, 1993).Istotą prezentowanej metody jest mówienie w sposób zsynchronizowany z własnym echem, opóźnionym o 0,1 - 0,3 sek., w czasie którego jąkanie nie pojawia się, a tempo mowy staje się wolniejsze. Wykorzystanie echokorektora i echa zapamiętanego stanowi jeden z elementów Zmodyfikowanego Programu Psychofizjologicznej Terapii Jąkających się. Następnie Techniki wspierające płynne mówienie u osób z dysfluencją mowy przedstawiła mgr Elżbieta Bijak (Szkoła Podstawowa Nr 3 z Oddziałami Integracyjnymi w Mikołowie, SCTJ w Wodzisławiu Śląskim). W swoim referacie omówiła: MILCZENIE, MASKOWANIE, MÓWIENIE RYTMICZNE, MÓWIENIE CHÓRALNE, METODĘ CIENIA , TECHNIKĘ ZWOLNIONEGO, PRZEDŁUŻONEGO MÓWIENIA (TPM), czyli przeciągania samogłosek, GEST UPŁYNNIAJĄCO-RYTMIZUJĄCY, TECHNIKĘ DELIKATNEGO STARTU MOWY (TDSM), Próby celowego jąkania się, czyli TECHNIKĘ NEGATYWNEJ PRAKTYKI Prowadząca podkreśliła, iż najlepsze efekty w terapii osób jąkających się osiąga się stosując techniki płynnego mówienia, jako integralny element spójnego systemu oddziaływań terapeutycznych. W kolejnym wystąpieniu mgr Elżbieta Skrzypiec – Kucharzewska (Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Siemianowicach Śl., SCTJ w Wodzisławiu Śląskim)przedstawiła referat pt.: Trening oddechowo- emisyjno- dykcyjny osób z zaburzeniami płynności mówienia. Logopeda- emisjolog zapoznała słuchaczy z założeniami i warunkami prowadzenia terapii oddechowo – emisyjno – dykcyjnej, z wykorzystaniem muzykoterapii i śpiewoterapii, w której ćwiczenia oddechowe, ćwiczenia fonacyjne i artykulacyjne ukierunkowane są na poprawę płynności mowy oraz zwolnienie tempa mowy. Referat: Logofobia – patologiczny lęk przed mówieniem u osób jąkających się wygłosiła mgr Justyna Toronczak (Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 13 w Zabrzu, SCTJ w Wodzisławiu Śląskim). Obniżanie poziomu logofobii - społecznego lęku przed mówieniem (przed wypowiadaniem się na forum grupy, udziałem w dyskusji, nawiązaniem rozmowy czy też publicznymi wystąpieniami) jest jednym z zasadniczych celów prowadzonej terapii osób z problemami płynności mówienia. J. Toronczak omówiła psychoterapeutyczną metodę radzenia sobie z logofobią - relaksację i wizualizację. Mgr Dorota Kamińska (Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Ciechanowie, Mazowieckie Samorządowe Centrum Doskonalenia Nauczycieli – Wydział w Ciechanowie, SCTJ w Wodzisławiu Śląskim)przygotowała i przedstawiła przedostatnią prezentację: Oswajanie lęków – psychodrama i socjoterapia w pracy z osobami jąkającymi się. W swoim wystąpieniu zwróciła uwagę, iż osoby z niepłynnością mowy potrzebują społecznego wsparcia, a także wiary w sens i skuteczność terapii, gdyż niepłynność mówienia w znacznym stopniu wpływa na ich samoocenę i samoakceptację. Głównym zadaniem w tym zakresie jest udzielanie im wsparcia emocjonalnego, dostarczanie pozytywnych „wzmocnień”, a także pomoc w rozwiązywaniu problemów osobistych, umożliwienie lepszego poznania siebie, swoich „mocnych stron” oraz umiejętnego wykorzystywania ich w sytuacjach omówiła zajęcia socjoterapeutyczne oraz wykorzystanie psychodramy w pracy z jąkającymi się w celu uzyskania efektów w postaci: zwiększenia gotowości do komunikowania się, znacznego obniżenia stresu komunikacyjnego (w tym lęku przed publicznym wystąpieniem), widocznego wzrostu samooceny i samoakceptacji, poprawy kontaktów interpersonalnych, nabycia umiejętności identyfikowania własnych emocji oraz kontrolowania i radzenia sobie z nimi, znacznego ograniczenia współruchów i reakcji wegetatywnych oraz nabycia umiejętności panowania nad nimi, umiejętności stosowania technik wspomagających płynność mówienia, w tym świadome stosowanie w mówieniu poznanych „gestów płynności”, Jako ostatni przed warsztatami głos zabrał Maciej Paszkowski (student Uniwersytetu Łódzkiego), który swoim wystąpieniem: Moja droga do płynnego mówienia dał świadectwo, że warto walczyć o płynną mowę i swobodę w komunikowaniu się. Kiedyś jąkający się, dzisiaj wolontariusz wspierający terapię innych jąkających się w czasie turnusów terapeutycznych organizowanych przez Specjalistyczne Centrum Terapii Jąkania w Wodzisławiu Śląskim,podzielił się ze słuchaczami swoimi refleksjami na temat własnej terapii, towarzyszących jej emocji, potknięć, walce, wątpliwości, sukcesach małych i większych oraz pomaganiu innym. Przyznał: „Tak wiele jąkanie mi zabrało, tak wiele czasu straciłem, tak wiele marzeń zaprzepaściłem, tak wiele przemilczałem...”A na koniec: „Cieszę się z tego, co udało mi się już osiągnąć, czuję, że złapałem wiatr w żagle. Wiem także, że to dopiero początek...” Ostatnią częścią konferencji były warsztaty z udziałem osób jąkających się - uczestników konferencji. Zajęcia prowadzili, występujący wcześniej w charakterze prelegentów, terapeuci ze Specjalistycznego Centrum Terapii Jąkania w Wodzisławiu Śląskim zgodnie z założeniami Zmodyfikowanego Programu Psychofizjologicznej Terapii Jąkających się dra Mieczysława Chęćka. Pokazowa sesja terapeutyczna rozpoczęła się od wyjścia jąkających się osób na mównicę i powiedzenia kilku słów o sobie pozostałym uczestnikom konferencji. Następnie psycholog, logopeda mgr Justyna Toronczak wykorzystując wizualizację wprowadziła wszystkich w stan wyciszenia i odprężenia. Później logopeda-emisjolog mgr Elżbieta Skrzypiec – Kucharzewska zaproponowała uczestnikom ćwiczenia oddechowe, fonacyjne i artykulacyjne, elementy plastyki ruchu, oraz ćwiczenia dykcyjne z wykorzystaniem tekstów. Neurologopeda mgr Tomasz Brawański przeprowadził trening zwolnionego mówienia z wykorzystaniem metody „Echo”. Ćwiczenia Techniki Delikatnego Startu Mowy i innych technik płynnego mówienia prowadziła neurologopeda mgr Elżbieta Bijak. Na koniec neurologopeda mgr Dorota Kamińska wykorzystując fakt, że w konferencji brały udział osoby, które się nie znały zastosowała elementy socjoterapii. Podsumowania i zamknięcia konferencji dokonali dr Olga Przybyla i dr Mieczysław Chęciek dziękując uczestnikom za przybycie i aktywne uczestnictwo. Szczególnie miłe słowa skierowali do licznie przybyłych jąkających się. Wyrazili również nadzieję, że takie spotkania pomagają światu zrozumieć jąkanie. OpracowałaElżbieta Bijak